بی هوا

   انگاره‌های‌مربوط‌به‌حق‌و‌ خیر،‌بخش‌عمده‌ای‌‌از‌حوزه‌ی‌فلسفه‌ی‌اخلاقی‌را در بر‌می‌گیرد.آنها پدیده‌های‌اساسی‌را در‌زندگی‌بشر مفهوم‌سازی‌می‌کنند.خیر یعنی این‌که آدمیان،مخلوقات‌هدفمند و هدف‌جویِ صاحب‌تمایلات و آرزوهاهستند و حق‌یعنی‌این‌که آدمیان زندگیشان را در گروههایی‌دنبال می‌کنند که‌سازمان‌و انتظام متضمن قاعده و قانون و نهاد لازمه آنها‌ست.شایدتنها انگاره‌ی اخلاقی دیگری که‌به پای‌این دو می‌رسد، فضیلت باشدازاین بابت‌که صورخصلت‌را مفهوم‌سازی می‌کند.

 دو قالب عمده‌ای که حق‌وخیر در آنها جاری می‌شود، هدفجویی و حقوقی هستند .این قالبها اجزای متمم حوزه اخلاقی نیستند، بلکه شیوه‌های علی‌البدل سازمان‌دادن کل‌حوزه برای‌انجام وظایف اخلاق‌اند.

قالب هدفجویی ساختار شهوت یا میل را در زندگی بشر به خود می‌گیرد.شناخت‌خیر مولد‌دریافت شیوه‌های‌مناسب‌دستیابی‌به آن است.قواعد‌کنشی‌که مایه‌ی‌دستیابی‌به‌خیر می‌شود، معین می‌کند که چه چیز حق است و ویژگی‌هایی که موید چنین قانون اخلاقی است ،فضیلت تلقی می‌شود .