احمق‌ها به بهشت نمی‌روند

     این بار هیچ خبرنگاری نبود سوال تکراری بپرسد که باعث تکدر خاطر سر‌مربی تیم ملی شود.برنامه نود هم به میمنت نوروز تعطیل بود تا نتیجه بازی را سوال برنامه کند و فردوسی پور ؛یحتمل برای دیدن فامیل سری به زادگاهش زده بود و هنگام بازی دیروز؛ داشت جلوی تلوزیون ؛کلمپه می‌خورد و پسته می‌شکست.

     روزنامه‌های ورزشی هم کل‌یوم ؛تعطیل بودند .تلویزیون هم تا دلتان یا دلشان خواست به همراه جومونگِ قهرمان ،ملت را برای حضور در ورزشگاه ترغیب کرد.تماشاگران هم دیروز سنگ تمام گذاشتند و به رغم این که خیلی‌ها‌شان دل خوشی از بازی‌های قبلی ‌تیم نداشتند؛ آمدند و بر خلاف همیشه، بکوب تشویق کردند و سوت و دست و جیغ و هورا کشیدند و حلوا حلوا کردند. رخت لیگ برترهم گَل میخ بود تا دیگر هیچ مربی تیم لیگ برتری برای دادن بازیکن به تیم ملی نق نزند.

    معلوم نیست پس از بازی ضعیف و نتیجه‌ی تحقیر‌امیز دیروز ، مهندس علی دائی دیگر چه بهانه‌ای از کجایش بیرون می‌آورد و به عنوان عیدی به این همه طرفدار فوتبال هدیه می‌کند.

 جدای از نتیجه ؛بازی دیروز تیم ملی پر از انتقاد و اشتباه بود.اشتباهاتی که سرمربی گنده‌ی تیم ملی نتوانست آنهارا ببیند.بعضی‌ها دائی را بازیکن و بعدتر مربی باهوشی می‌دانستند . نمی‌دانم این چه هوشی است که با همه از نوک دماغت حرف بزنی.در این چند ماه اخیر چند صد‌بار ضعف‌های تیم ملی ،توسط کارشناسان و منتقدان بی‌غرض و با غرض گفته شد.یعنی این همه حرف باد هوا ؟ این سرمربی باهوش کار بلد، پس چه غلطی می‌کرد که تیمش از دقیقه‌ی ۷۰ دیگر نای راه رفتن نداشت و تیمش از ۵ دقیقه بازی هدفمند و با طراوت عاجز بود.

    این همه پاس اشتباه برای چه .چرا به جای عربها یازده بازیکن تیم دائی هول شده بودند.اگر از آن دو سه حرکت دو به دو که به نظر من هیچ ربطی هم به کارهای تمرین شده نداشت، بگذریم چه چیز دیگری داشت  این تیم ؟مهدوی کیا آمده بود که چه بکند .اگر برای ارسال از کناره‌ها آمده بود ،چرا سر مربی تیم ملی فوتبال ایران نتوانست بفهمد که چگونه باید دفاع های کناری تیم عربستان را دور زد. اگر بازی زمینی مورد نظر بود که این همه گیج بازی چرا؟چرا بعد از دو یا سه پاس، هر بازیکنی از ما که صاحب توپ می‌شد پشت به دروازه‌ی حریف  بود و یک بازیکن رقیب درست پشت سرش؟

 در این مدت آقای خودم می‌دونم خودم می‌دونم، چرا برای دفاع تیم ملی چاره‌ای نیندیشید؟مگر نگفته بود ضعفهای تیم ملی را می‌دانم؟

ما باختیم ‌و از آن بدتر جلوی چشم صدهزار ایرانی باختیم. بازی پر از انتقادی هم کردیم.با این تیم ملی و این سرمربی، ممکن است به خیلی از جاها برویم ، اما به جام جهانی خیر؟

 حالا خیلی‌ها از خودشان می پرسند ،با این سرمربی مغرور پراز نخوت چه باید کرد؟با این مسولان و مدیران سازمان عریض و طویل فوتبال و ورزش چه بکنیم؟ جام جهانی به دَرَک!با این لابی‌های آلوده چه کنیم؟

  : بین این همه تلخی البته یاداوری یک نکته‌ی خنده‌دار هم بی فایده نیست.و نکته این است که تیم ملی فوتبال ایران قرار است سه چهار روز دیگر با تیم ملی سنگال بازی دوستانه ای داشته باشد. گفته‌اند سنگال با بازیکنان اصلی و لژیونرهایش به ایران خواهد آمد. حالا خنده دار این است که بازی بعدی ایران در دوره مقدماتی جام جهانی؛ اواسط خرداد ماه است .یعنی به فاصله چهار روز بعد از بازی عربستان با یک تیم قدرتمند افریقایی بازی می‌کنیم و بعد دیگر تیم ملی تعطیل  تا دو ماه دیگر که بازی رسمی داریم!